Ankara’ da Olmak Vardı

Şimdi Ankara’ da olmak vardı.

Sevmek için sebep aramadığım o şehirde.

Gün aydınlarken usulca,

Aynı havayı teneffüs ettiğini bilmek…

Gökyüzünü seyre dalmak vardı.

Yıldızların tutunup kuyruğuna,

Kaçtığı yere koşmak.

Ve en yüksek katında bir yerin,

Sonbahar yağmurlarını düşlemek,

Islak, toprak kokusuna hasret bırakan…

Sonra birkaç bozukluk atıp çantaya,

Ceketsiz kaçmak vardı,

Ara sokaklardan birine saklanmış,

Sinesine mahalle çocuklarının,

Masumluğunu çekmiş,

Kendi küçük, sinesi geniş parka.

Merhaba demek lazım usulca,

İlham perimi saklayan çınar ağacına,

Ve altında ki minik banka.

Bir parça eskimiş kâğıt,

Soluk benizli bir kalem,

Yazmak vardı aşkı!

Şimdi Ankara’ da olmak vardı.

Vermediğini istemek yeniden,

Arsız bir sokak çocuğu edasıyla.

Ankara’ da olmak vardı,

Var olup da olmayanların yokluğu

Dokuna dokuna yüreğe…

Şimdi Ankara’ da olmak vardı.

Vardı.