Bahaneler Mevsimi

Mevsimlere ayak uydurmalı insan.

Bahar gelince çiçek gibi olmalı yüreği,

rengarenk.

Yaz gelince güneş gibi doğmalı içine,

sevgiler.

Kış gelince kabuğuna çekilmeli,

insanlığının.

Sonbahar geldiğinde onun da bahar

olduğunu hatırlayıp

bir başka sevmeli.

Mevsimlere ayak uydurmalı insan

Bulup bir bahanesini hep sevmeli.

***

bir kaç mevsim şarkısı.

ilk ikisi Teoman’dan gelsin:

bu yokluğun üzerine yazılmış bir şarkı:

Bu da eskimeyen yahut benim eskitemediğim gruptan :

bir sanat müziği:

kapanışta ve tabi ki  Zeki Müren:

Anlatmak İstiyorum

Ben çok sevdim diyerek başlamak

Sonra bir süre burada durup

Başladığım yere geri dönüp

Aynı cümleyi üstüne basa basa

Tekrar etmek istiyorum.

Sonra ortalardan bir yerden başlayıp

Nasıl sevdiğimi defalarca anlatmak…

Geceleri gözüme hiç uyku girmeyişini,

Kanadı kırık penceremden içeri sızan,

Ay ışığıyla parıldayan gözyaşlarımı.

Pare pare yanan canımı,

Ve benimle beraber canı yanan,

Bir kadının gözyaşlarını falan.

“Vazgeç, olmayacak!” diye üzerime gelip,

İçime ağır sancılar sokanları,

Gözlerimin içine bakıp

Gözlerinden acıma duygusu okuduklarımı da.

Sonra gelip gittiğin ve karşılaşacağımız

Zamanları bir bir hissedişimi,

Hissin ardından gelen kalp çarpıntılarımı,

Şu sokak başında titreyen bedenimi bir de.

Arkandan izlediğim tuhaf yürüyüşüne

Hafiften gülümseyişimi,

Fotoğraflarına bakıp iç çekişlerimi,

Gözlerinin elaya çalan kahverengiliğini…

Ve her an

“Sen elmayı seviyorsun diye,

Elmanın da seni sevmesi şart mı?”

Mısralarını kendime ezber ettirişimi…

Duruyorum ve başa dönüyorum

Üstüne basa basa söylüyorum

Ben çok sevdim, seviyorum.